Dokładnie osiem lat i jeden miesiąc temu poznałam pierwszego GO. Miałam wtedy wprawdzie chłopaka, ale to nie miało nic wspólnego z miłością. On chciał kogoś mieć i ja też i jakoś tak "byliśmy razem". Kiedy mnie stracił to podobno dopiero wtedy docenił, kogo miał. No ale podczas tego naszego "bycia razem" poznałam GO. Uroczy, z pięknymi oczkami, bajerant. Widywaliśmy się praktycznie codziennie z racji tego, że razem pracowaliśmy. Uśmiechom, przelotnym spojrzeniom nie było końca. Byłam gotowa rzucić wszystko w imię tej znajomości. I wtedy przypadkiem ktoś uświadomił mi gorzką prawdę - on jest żonaty, on ma dziecko. Świat mi się zawalił. Wszystko, w co wierzyłam rozpadło się w jedną krótką chwilę prawdy. Jako że byłam wtedy młoda, nie cierpiałam jednak za długo.
Teraz - osiem lat później - poznałam GO - numer chyba sześć. Bo przecież ja nie mogę poznać normalnego faceta bez zobowiązań! Za każdym MUSI stać żona z dzieckiem. Albo i dwójką słodkich dzieciaczków. Nie wiem już nawet czy mam się śmiać, czy płakać.
Tym razem sytuacja nie jest beznadziejna. Trudna do zniesienia, ale nie najgorsza. Dam nam szansę i zobaczymy co z tego wyjdzie. Najbardziej przecież żałuje się straconych szans, niewykorzystanych okazji, żałuje się swojego strachu i niepodjęcia ryzyka.
Moje życie ma scenariusz, w który czasem sama przestaję wierzyć. Ktoś, kto go układał musiał mieć okrutne poczucie humoru. Ale ja się nie poddam - zagram tymi kartami, jakie dostałam od losu.
Boję się tylko, że nie skończyłam tak naprawdę rozdziału "D". Ileż można go unikać i liczyć, że wszystko rozejdzie się po kościach...Boję się mojej słabości do niego, ale jeszcze bardziej jednak nie chcę skrzywdzić K - Pana 6. On we mnie wierzy, widzi we mnie dobro. Może ja też je na nowo w sobie odnajdę.
Wiem jedno - lżej się żyje bez wyrzutów sumienia, ukrywania się, kłamania.Wisi nade mną jakieś fatum od cholernych ośmiu lat - ale tym razem wygram JA!
