:(

Myślałam, że mnie lubi. Że chociaż trochę mu zależy. Że to wszystko nie jest 'po coś', ALE jest! Moja psychika trzyma się już na jednym włosku. Jestem o krok od przepaści. Czuję, że tracę nad sobą kontrolę. Nie mam już siły na kolejne poranki. Wykańczają mnie małe rzeczy. Wykańcza mnie zołza z pracy. Wykańcza mnie myślenie. 

Potrzebuję wolnego. 

Muszę wziąć oddech. 

Muszę poczuć, że gdzieś w tym wszystkim jest sens, że nie jest tak źle jak ja to widzę.