być tak blisko

"Najbardziej odczujesz brak jakiejś osoby, kiedy będziesz siedział obok niej i będziesz wiedział, że ona nigdy nie będzie twoja."

Zawsze byłam bałaganiarą. O ile jednak bałagan w szafie czy na biurku mogę szybko i łatwo ogarnąć, to tego który zrobiłam sobie w głowie nie sposób posprzątać niczym. Kubeł zimnej wody nie pomaga, świadomość własnej głupoty też nie. Zaczęłam więc od małych kroczków. Nie sądziłam jednak, że ten mały pierwszy kroczek okaże się tak trudny i bolesny. Zaczęłam od niepocałowania go i niedotykania. Brzmi prosto? Co trudnego jest w niecałowaniu i trzymaniu się z rękami z daleka? Ano to, że zawsze na powitanie i pożegnanie dawaliśmy sobie chociaż małego buziaka. Że w każdej chwili, gdy byliśmy sami przytulaliśmy się jakbyśmy się mieli już nigdy nie zobaczyć. Cholernie trudno było mi podejść i  przywitać się na odległość zwykłym "hej".  Jeszcze trudniej było odchodzić kiedy On się zbliżał. Kiedy odchodził miałam łzy w oczach. Tak strasznie chciałam, żeby wrócił, objął mnie i pocałował. W jego oczach widziałam to samo. Stał, patrzył na mnie bezradny i smutny, jakby nie wiedząc co zrobić. To była jedna z gorszych chwil ostatnich miesięcy. Wsiadłam do samochodu i próbowałam nie płakać. Nie wyobrażam sobie, że tak będą teraz wyglądać nasze spotkania. Nie dam rady być tak blisko niego i jednocześnie tak daleko...